Kanut Wielki

Kanut był synem Swena I, króla Danii. Towarzyszył ojcu w czasie najazdu na Anglię w 1013 r. Wojska Swena opanowały Anglię, ale zwycięski król zmarł. W lutym 1014 r. obwołano więc królem jego syna, Kanuta. Wkrótce jednak do Anglii powrócił prawowity król EtheIred, który zbiegł przed najazdem Swena do Normandii. Wówczas Kanut wycofał się do Danii, ale w 1015 r. pojawił się ze wzmocnioną armią i pokonał Ethelreda. Kiedy w 1016 r. pokonany władca zmarł, a jego syn, Edmund II Ironside, został zamordowany, Kanut zyskał poparcie jako król całej Anglii. W 1018 r. został też królem Danii, a w 1030 - Norwegii. Jego panowanie przebiegało na ogól spokojnie. W pamięci potomnych zapisała się jedna z jego wypowiedzi, skierowana do schlebiających mu dworaków: „Nie jestem wszechmocny, bo nie potrafię powstrzymać przypływu morza". ^ Jego imię znane jest też w wersji „Knut".